Glavni grad Bosne i Hercegovine, simbol multikulturalnosti i olimpijskog duha, 5. Aprila 1992. godine zakoračio je u najmračnije poglavlje svoje moderne historije. Tog dana počela je najduža opsada jednog glavnog grada u savremenoj historiji – opsada koja će trajati 1.425 dana i odnijeti živote više od 11.000 civila, žena, djece, bespomoćnih ljudi.
Nakon višemjesečnih političkih tenzija, sve češćih barikada i oružanih incidenata, Sarajevo je 5. Aprila definitivno blokirano tako što su snage JNA zauzele sarajevski aerodrom i time prekinuli njegovu zračnu vezu sa svijetom, prenosi Bosna,hr.
Tog jutra, građani su se okupili na masovnim antiratnim protestima ispred zgrade tadašnje Skupštine RBiH, tražeći mir i suživot. Nosili su transparente, zastave i cvijeće. Umjesto odgovora mira, stigli su pucnji.
Snajperski hitac s tada zauzetih položaja srpskih paravojnih formacija na zgradi Holiday Inna pogodio je 25-godišnju Suadu Dilberović i 34-godišnju Olgu Sučić. Njihove smrti označile su početak krvave opsade, a njihova imena danas nosi most na kojem su ubijene.
Jugoslavenska narodna armija i druge srpske snage već su bile rasporedile artiljeriju, tenkove i snajperiste na brdima oko grada. Sarajevska naselja postala su mete neselektivnog granatiranja i svakodnevnog terora.
Bez hrane, vode, struje i grijanja, građani Sarajeva su danima čekali u redovima pod snajperskim hicima. Djeca su učila u podrumima, koncerti su svirani među ruševinama, novine su štampane na improviziranim mašinama. Grad je preživljavao zahvaljujući hrabrosti svojih ljudi i međusobnoj solidarnosti.
Za vrijeme opsade na Sarajevo je prosječno padalo 329 granata dnevno, a samo u jednom danu, 22. jula 1993. godine na grad je palo 3.777 granata. Artiljerijskim napadima načinjena je ogromna šteta na civilnim civilnim, kulturnim i vjerskim objektima.
Međunarodna zajednica sve je to dugo posmatrala. Iako su novinari svakodnevno slali slike razaranja grada i ubijanja civila u redovima za hljeb, vodu, djece u školskim klupama, na sankanju i sportskim turnirima, konkretna je reakcija izostajala.
Tako je bilo sve do 1995. godine, kada su branioci Republike Bosne i Hercegovine toliko ojačali da su krenuli u oslobađanje zemlje. Tada je i rat zaustavljen.
Opsada Sarajeva nije bila samo vojna blokada nego pokušaj uništenja jednog grada i naroda u njemu. Ipak, Sarajevo nije pokleknulo, preživjelo je i danas, 33 godine kasnije, to je lijepo uređen, moderan evropski grad.
Međunarodni sud za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije (MKSJ) za opsadu Sarajeva osudio je Stanislava Galića, Dragomira Miloševića, te Radovana Karadžića i Ratka Mladića.
Pred Haškim tribunalom za zločine počinjene u Sarajevu bio je optužen i srbijanski predsjednik Slobodan Milošević, ali je u umro tokom suđenja u martu 2006. godine, nakon čega je proces obustavljen.
Biljana Plavišić, bivša predsjednica Repubilke Srpske, pred sudijama Haškog tribunala priznala je krivicu za učešće, između ostalog, u zločinima u Sarajevu, nakon čega je osuđena na 11 godina zatvora.
Izvor: Bosna.hr