Dok su četničke jedinice širom Bosne i Sandžaka provodile sistematsko istrebljenje muslimanskog stanovništva, grupa intelektualaca i oficira iz reda tog istog naroda izabrala je put kolaboracije s pokretom Draže Mihailovića. Njihova lojalnost “kruni” i utopijskoj Jugoslaviji danas se može posmatrati isključivo kao historijsko sljepilo i saučesništvo u pokretu koji je njihov narod osudio na nestanak.
Iako historiografija ponekad pokušava relativizirati ove događaje nazivajući ih “kompleksnim”, učešće muslimana u Jugoslovenskoj vojsci u otadžbini (JVuO) predstavlja mračnu epizodu izdaje i političkog promašaja. Prema procjenama historičara Noela Malcolma u studiji “Bosnia: A Short History”, nekoliko hiljada muslimana borilo se pod četničkom komandom. Bez obzira na to da li su bili motivirani strahom od NDH ili jugoslavenstvom, nepobitna je činjenica da su služili komandi koja je direktno odgovorna za masovne zločine nad njihovim sunarodnjacima.
Najistaknutiji među tim ideolozima bio je Mustafa Mulalić, predratni poslanik koji je u Centralnom nacionalnom komitetu JVuO služio kao svojevrsni “muslimanski paravan” za Mihailovićevu politiku. Dok je Mulalić na Svetosavskom kongresu sanjao o federalnoj Jugoslaviji i vjerskoj autonomiji, četničke kame su na terenu već uveliko rješavale “muslimansko pitanje”. Njegov list “Glas istoka” bio je ništa drugo do propagandno oružje koje je promoviralo apsurdno “jedinstvo” s onima koji su muslimanska sela pretvarali u zgarišta.
Oficirska zakletva iznad spasa naroda
Slučaj majora Fehima Musakadića, heroja iz Prvog svjetskog rata, ilustrira dubinu oficirske zaslijepljenosti. On je 1942. godine u okolini Konjica pokušao organizirati tzv. Muslimansku nacionalnu vojnu organizaciju (MNVO) unutar četničkog pokreta. Umjesto da brani narod od svih dželata, Musakadić je ostao fanatično lojalan kralju. Čak i pred samo strijeljanje 1943. godine, nakon što su ga zarobili pripadnici Druge proleterske brigade, historičar Marko Attila Hoare piše da je Musakadić odbio povez preko očiju i uzvikivao parole lojalnosti monarhu, ignorirajući činjenicu da je taj isti pokret kojem se klanjao desetkovao njegovo porijeklo.
U Hercegovini su ključne figure ove sramne saradnje bili sudija Mustafa Mujo Pašić i ljekar Ismet Popovac. Pašić je, kao član štaba hercegovačkih četničkih odreda i blizak saradnik Petra Baćovića, igrao opasnu i ponižavajuću igru “balansiranja”. Jozo Tomašević u istraživanju “Četnici u drugom svjetskom ratu 1941-1945” navodi da je njegov pokušaj privlačenja muslimanske inteligencije pokretu JVuO bio direktno legitimiziranje snaga koje su u istočnoj Hercegovini vršile nezapamćene pokolje civila.
Slično njemu, dr. Ismet Popovac, kojeg su tadašnji krugovi nazivali “uglednim intelektualcem”, svoju je energiju utrošio na formiranje muslimanskih četničkih bataljona. Njegovo uvjerenje da je opstanak muslimana moguć jedino kroz lojalnost Draži Mihailoviću i saradnju sa Srbima protiv NDH, pokazalo se kao potpuni politički diletantizam. Popovac je poginuo 1943. u zasjedi, ostavljajući iza sebe naslijeđe koje je umjesto spasa donijelo samo dodatnu podjelu i stradanje unutar vlastitog naroda.
Pod zastavom smrti
Jedan od najekstremnijih primjera bio je novinar Alija Konjhodžić. On je propagandu JVuO nastavio širiti i nakon rata iz emigracije u Kanadi. Uređujući list “Bratstvo”, Konjhodžić je decenijama zagovarao tezu da su muslimani zapravo “Srbi islamske vjere”, o čemu je s ponosom pisao u svojoj “Spomenici Bratstva”. Njegovo negiranje sopstvenog nacionalnog identiteta u korist pokreta koji je te iste muslimane htio biološki ukloniti, predstavlja vrhunac ideološkog apsurda.
Na vojnom planu, najdirektniju saradnju sa zločincima ostvario je Husein Rovčanin u Sandžaku. On je svoj “pragmatizam”, kako tvrdi Safet Bandžović u tekstu “Ratne tragedije muslimana”, platio paktom s Pavlom Đurišićem, jednim od najsurovijih četničkih komandanata. Rovčanin je komandovao Komanskim četničkim odredom, boreći se protiv partizana rame uz rame s ljudima čije su ruke bile krvave do lakata od zločina nad muslimanima Prijepolja i Bijelog Polja. Poginuo je 1944. godine, ostajući vjeran sporazumu koji je bio uvreda za svaku žrtvu četničkog terora.
Bilo kako bilo, zaključak je neumoljiv. Iako su ovi pojedinci možda i vjerovali da čine strateški ustupak za preživljavanje, historija ih pamti kao ljude koji su, u najtežim trenucima za svoj narod, stali pod zastavu koja je nosila smrt za taj isti narod.
Izvor: Stav.ba