U jesen 1931. godine, u samom srcu Novog Pazara, američki istraživači Milman Parry i Albert Lord zabilježili su neobičan trenutak koji će decenijama kasnije postati dragocjeni dokument kulturne historije Balkana. Na jednoj od njihovih terenskih fotografija zabilježen je Sulejman Fortić iz sela Gujiće kod Tutina, guslar i pjevač narodnih epova, čiji je glas tada odjekivao kao most između zaboravljenih vremena i tadašnjeg života Pešteri.
Parry i Lord, profesori s Harvard univerziteta, boravili su na prostoru Sandžaka i Hercegovine 1930-ih godina s ciljem da prouče usmenu epsku tradiciju južnoslavenskih naroda. Njihovo monumentalno istraživanje postavilo je temelje za razumijevanje načina na koji su se epovi prenosili i oblikovali kroz generacije, slično kao što su to činili antički aedi u vrijeme Homera.
Sulejman Fortić, tada stanovnik Novog Pazara, bio je jedan od lokalnih epskih pjevača koji su pristali da izvedu svoje pjesme pred američkim fonografima i zapisivačima. U vremenu bez televizije i radija, pjesma i gusle bili su jedini način da se narodno pamćenje sačuva – da se prenesu priče o junacima, časti i patnji. Fortićev glas, dubok i smiren, prenosio je ritam zavičajnih priča, dok su Parry i Lord zapisivali stihove koji su kasnije postali dio čuvene Harvardske kolekcije usmene književnosti.
Fotografija iz 1931. godine, snimljena u Novom Pazaru, danas se čuva u digitalnim arhivima Univerziteta Harvard. Ona prikazuje Fortića kako s guslama u rukama izvodi pjesmu, u prostoru jednostavnom, ali punom dostojanstva – prostoru u kojem se susreću dva svijeta: svijet usmenog pjesnika iz Sandžaka i svijet američkih naučnika u potrazi za univerzalnim obrascem stvaranja epova.
Ovaj susret nije bio tek epizoda iz etnografskog istraživanja. Bio je to susret tradicije i moderniteta, nauke i poezije, koji je pokazao da bošnjačka usmena kultura ima svoje mjesto u svjetskoj riznici narativnih formi.