U vremenu kada se često govori o krizi novinarstva i gubitku autentičnih glasova sa terena, priča o Aliji Smailagiću podsjeća nas na vrijednost istinskog novinarskog poziva i beskompromisne ljubavi prema zavičaju.
Rođen 1941. godine u selu Rudnica kod Tutina, Smailagić je ušao u historiju kao prvi novinar i hroničar tutinske općine. Prije pojave lokalnih glasila poput “Tutinske panorame“, “Tutinskih novina“ i “Bratstva“, on je već gradio svoj novinarski autoritet kroz saradnju s uglednim dnevnim i regionalnim listovima. Bio je dopisnik beogradskih “Večernjih novosti“, pisao za ženski časopis “Nada“ i kraljevačke “Ibarske novosti“, čime je Tutin i okolinu upisao na medijsku mapu tadašnje Jugoslavije.
Dugi niz godina radio je i u Opštinskom komitetu Saveza komunista Srbije kao stručni saradnik za informisanje, što mu je omogućilo da iz prve ruke prati društvene tokove i svjedoči važnim događajima u svom kraju.
Iako sa skromnim formalnim obrazovanjem, Alija je svoju širinu gradio vanrednim školovanjem i upornim čitanjem klasika domaće i svjetske književnosti. Ovaj pristup oblikovao ga je u novinara širokih horizonata i dubokog razumijevanja. Spoj dara zapažanja i literarne žice učinio ga je autorom čiji bi rad imao mjesta i u najvećim redakcijama, ali je on ostao vjeran svom Tutinu – postavši njegov najvjerniji hroničar.
Nema oblasti života tutinskog kraja koju Smailagić nije stručno i objektivno predstavio širokoj čitalačkoj publici. Njegovi članci i danas su dragocjen izvor za istraživače prošlosti ovog kraja, jer su “zaustavili zaborav“ i sačuvali podatke koji bi inače nestali u vrtlogu vremena.
Dugo je bio glas Tutina na Radiju Novi Pazar, unoseći u eter živu i autentičnu riječ svojih sugrađana, dok je kroz dopise i reportaže punio lokalne novine. Sve to radio je amaterski, bez zabilježenih tragova i fotografija – paradoks vremena kada je novinarstvo bilo poziv, a ne samo profesija. Njegove fotografije i tekstove kasnije su mnogi koristili kao osnovu za knjige i naučne radove.
Nakon decenija rada i službe svom kraju, Smailagić se vratio u rodnu Radušu, gdje se posvetio porodičnom životu, poljoprivredi i pčelarstvu. Njegov povratak korijenima predstavlja simboličan završetak životnog kruga jednog čovjeka koji je sav svoj rad posvetio zavičaju.
Izvor: Sandzacke.rs/Hazir Derdemez,”Raduša i Radušani”