Redžep Reka Hadžibulić, dugogodišnji generalni direktor novopazarskog Sandžaktransa, pripada generaciji privrednika koji su svojim radom ostavili dubok trag u istoriji grada. Za njegove bivše saradnike i sugrađane nije bio samo rukovodilac jednog preduzeća, bio je simbol vremena u kojem su rad, odgovornost i briga o kolektivu predstavljali mjerilo uspjeha. Pod njegovim rukovodstvom Sandžaktrans je od male auto-radionice izrastao u veliki saobraćajni sistem, čiji su autobusi povezivali Novi Pazar i Sandžak sa brojnim gradovima nekadašnje Jugoslavije i Evrope.
Jedan od najvećih Rekinih poduhvata bila je izgradnja moderne autobaze Sandžaktransa. Prema sačuvanom televizijskom razgovoru, kompletan objekat koštao je nešto manje od 200 miliona tadašnjih dinara. Najveći dio investicije finansiran je vlastitim sredstvima preduzeća, dok je ostatak obezbijeđen putem kratkoročnih kredita.
Hadžibulić je autobazu svojevremeno opisao kao najbolji objekat te vrste u tadašnjoj Jugoslaviji. Njegovi saradnici kasnije su govorili da je kompleks bio Rekino remek-djelo i dokaz koliko je daleko gledao u budućnost. U vrijeme kada mnoga lokalna preduzeća nisu mogla ni zamisliti tako veliki razvojni projekat, Sandžaktrans je stvarao infrastrukturu koja je trebalo da služi narednim generacijama.
Reka Hadžibulić bio je poznat kao odlučan i zahtjevan rukovodilac. Poštovao je pravila, insistirao na radu i disciplini, a od svojih saradnika očekivao je odgovornost. Ime Sandžaktrans decenijama je bilo sinonim za putovanje, povezivanje ljudi i razvoj Novog Pazara. Autobusi ovog preduzeća bili su nezaobilazan prizor na putevima Sandžaka, ali i šire, prevozili su radnike, učenike, studente i putnike koji su svakodnevno putovali između gradova nekadašnje Jugoslavije.
Korijeni razvoja autobusnog saobraćaja u Novom Pazaru sežu još u polovinu 20. stoljeća, kada su uspostavljane prve redovne autobuske veze koje su ovaj kraj povezivale sa većim centrima. Prva autobuska linija Novi Pazar-Beograd uspostavljena je 1953. godine, čime je otvoreno novo poglavlje u razvoju saobraćaja ovog područja. Iz tih početaka razvijao se sistem koji će kasnije izrasti u poznato preduzeće Sandžaktrans, jedno od važnijih privrednih društava Novog Pazara. Autobusi sa njegovim znakom postali su dio svakodnevice brojnih generacija.
Za mnoge građane Sandžaka Sandžaktrans nije bio samo prijevoznik. Bio je veza sa svijetom, njime se išlo na školovanje, posao, u posjete rodbini, na more ili prema velikim gradovima. Autobuska stanica u Novom Pazaru bila je mjesto susreta, rastanaka i dolazaka, a ime Sandžaktransa bilo je poznato širom regiona.
Kompanija je prolazila kroz različite faze poslovanja i transformacije. Nakon društvenih promjena i procesa privatizacije, došlo je do promjene vlasničke strukture i organizacije poslovanja. Današnje društvo posluje na adresi Autobuske stanice u Novom Pazaru, a registrovano je za djelatnost putničkog saobraćaja.
Privatizacija Sandžaktransa 2007. godine bila je jedna od tema koje su izazvale veliku pažnju javnosti u Novom Pazaru, jer je riječ o preduzeću koje je za mnoge građane predstavljalo važan dio privredne i društvene historije grada.
Posthumno mu je 2018. godine uručena i Zlatna plaketa povodom obilježavanja 90 godina novopazarskog fudbala. U tekstovima objavljenim tim povodom opisivan je kao čovjek za kojeg nisu postojale riječi “ne može” i “nemoguće”.
Iako se vremena mijenjaju, a način putovanja danas izgleda drugačije nego prije nekoliko decenija, ime Sandžaktransa i dalje nosi snažnu simboliku. Za mnoge Novopazarce ono nije samo naziv firme, već uspomena na jedno vrijeme kada su autobusi tog preduzeća bili žila kucavica cijelog kraja.
Generacije putnika pamte stare autobuse, vozače koji su poznavali putnike po imenu i kilometre pređene između Sandžaka i ostatka zemlje. U toj kolektivnoj memoriji Sandžaktrans ostaje zapisan kao jedan od simbola razvoja i povezanosti Novog Pazara.