Na Petom kongresu istoričara Jugoslavije, održanom 1969. godine u Ohridu, historičar Enver Redžić podnio je referat u kojem je otvorio jedno od najosjetljivijih pitanja bošnjačkog nacionalnog identiteta u socijalističkoj Jugoslaviji, pitanje imena. Redžić je tada istakao tradiciju naziva Bošnjak i bosanski jezik, naglašavajući da bi bošnjačka nacija trebalo da nosi svoj tradicionalni i istorijski utemeljen naziv, a ne vjersku odrednicu “Muslimani”.
Referat nije prošao nezapaženo, ali reakcija koja je uslijedila nije bila naučna rasprava, nego organizovana politička kampanja. Tadašnje rukovodstvo Bosne i Hercegovine, koje je upravo u tom periodu insistiralo na priznanju “muslimanske nacije” kao zvaničnog nacionalnog određenja, okrenulo se protiv Redžićevih teza.
Sam Redžić je kasnije svoje najglasnije kritičare prepoznavao među muslimanskim intelektualcima, prije svega Smailom Balićem i Mustafom Imamovićem, čiju je oštru kritiku njegovih ideja tumačio kao potvrdu njihove lojalnosti tadašnjoj partijskoj politici, a ne kao rezultat samostalne naučne analize.
Godinu dana kasnije, 1970. godine, Redžić je u časopisu Pregled, u broju 4, objavio opsežniju studiju o posebnosti bosanskih muslimana. U njoj je ponovo argumentovao da je naziv “Musliman” neadekvatan kao nacionalna odrednica, jer označava isključivo vjersku pripadnost, ne i nacionalni identitet.
Podsjetio je da su se pripadnici te zajednice kroz istoriju, u različitim periodima i pod različitim okolnostima, osjećali i izjašnjavali kao Bošnjaci, odnosno vezivali svoj identitet za bosansko ime, a ne za versku kategoriju koju je tada promovisao Centralni komitet Saveza komunista Bosne i Hercegovine.
Studija je izazvala podijeljene reakcije u naučnoj i političkoj javnosti tog vremena, ali je, uprkos ozbiljnosti argumentacije, uglavnom bila marginalizovana. U vremenu kada je vladajuća partija imala jasnu politiku prema pitanju nacionalnog imena bosanskih muslimana, prostor za alternativna naučna tumačenja bio je sužen, a Redžićeve teze, iako utemeljene na istorijskoj građi, nisu uspjele da promijene zvaničan kurs koji je 1971. godine rezultirao ustavnim priznanjem “Muslimana” kao nacije u popisnom i pravnom smislu.
Danas, iz perspektive obnovljenog bošnjačkog nacionalnog imena, prihvaćenog na Bošnjačkom saboru 1993. godine, Redžićev referat iz Ohrida i njegova studija iz 1970. godine dobijaju drugačiju, gotovo proročansku težinu.
Ono što je 1969. godine bilo marginalizovano kao pojedinačno, teško odbranjeno naučno stanovište, pokazalo se kao ispravna dijagnoza pitanja koje je bošnjački narod tek dvije decenije kasnije zvanično riješio, vraćanjem imena koje je, prema Redžićevim vlastitim riječima, oduvijek nosilo dublju istorijsku i tradicionalnu opravdanost od privremene vjerske odrednice koja mu je u međuvremenu nametnuta.
Enver Redžić (4. maj 1915. – 4. novembar 2009.) bio je bosanskohercegovački i jugoslavenski historičar, univerzitetski profesor i akademik. Njegov naučni rad bio je posvećen političkoj i društvenoj historiji Bosne i Hercegovine, nacionalnom pitanju, odnosu vjere i nacije, radničkom pokretu i Drugom svjetskom ratu na prostoru Jugoslavije.
Tokom Narodnooslobodilačke borbe učestvovao je u radu političkih i upravnih tijela pokreta otpora. Bio je vijećnik ZAVNOBiH-a i AVNOJ-a, a 1944. i 1945. godine sekretar i potpredsjednik Okružnog narodnooslobodilačkog odbora u Bihaću. Nakon toga bio je član Okružnog narodnooslobodilačkog odbora u Banjoj Luci, a potom sekretar Komiteta za visoke škole, fakultete i naučne ustanove pri Vladi NR Bosne i Hercegovine.
Diplomirao je historiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1940. godine. Na Univerzitetu u Sarajevu od 1950. do 1952. bio je docent na Filozofskom fakultetu. Od 1952. do 1959. bio je direktor izdavačkog preduzeća “Svjetlost”, a od 1960. do 1971. direktor Instituta za historiju radničkog pokreta u Sarajevu.
Za dopisnog člana Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine izabran je 1978. godine, a za redovnog člana 1984. godine. Objavio je brojne radove o historiji Bosne i Hercegovine i nacionalnom pitanju, a posebno se bavio položajem Bosne i Hercegovine i Bošnjaka u različitim historijskim i političkim okolnostima.
Preminuo je 4. novembra 2009. godine.