Srbijanska policija potpomognuta odredima specijalne jedinice 8. juna 1993 godine izvršila je hapšenje Nedžiba Hodžića, njegovog oca Zuhdije, brata Mehdije i amidže Kema iz Novog Pazara.
Da bi ovo hapšenje bilo izvršeno, Miloševićeve policijske snage su blokirale jedan cijeli dio grada Novog Pazara. Do danas ostaje pitanje neobjašnjive policijske strategije, dali je u pitanju bio neki vid straha ili potreba za spektakularizmom.
Nedžib Hodžić u vrijeme hapšenja obavljao je funkcije unutar Stranke demokratske akcije (SDA) Sandzaka koja je u to vrijeme djelovala kao nacionalni pokret Bošnjaka u Sandžaku.
Cilj hapšenja, tortura i montiranih sudskih procesa nad Bošnjacima Sandžaka bio je slamanje njihovog političkog pokreta i samim tim iseljavanje sa njihovih životnih prostora.
Nakon hapšenja i privođenja u Novopazarski SUP Nedžib Hodžić je prebačen u okružni zatvor u Kraljevu. Prvih 43 dana proveo je u samici u veoma teškim uslovima.
Svakodnevno je trpio psihičke i fizičke torture. U pritvoru je, protivno svim konvencijama proveo 34 mjeseca, da bi u montiranom sudskom procesu bio osuđen na 5 godina zatvora.
Punih 75 dana svakodnevno, a većinom u noćnim satima, Hodžić je odvođen na “ispitivanja”.
Rečenica koja se mogla čuti nakon tortura i “ispitivanja” nad Hodžićem bila je: “Pa ovaj čovek je bre nesalomiv”.
(Odlomak iz knjige Džemaila Halilagića “Sandžak bez bošnjaka, velikosrpski zločinački plan”)