Prošlo je 18 godina od smrti Faruka Begollija, jednog od najpoznatijih glumaca s Kosova i jednog od najvećih filmskih idola bivše Jugoslavije. Begoli je preminuo 23. augusta 2007. godine u 63. godini života, a i danas se pamti kao umjetnik, profesor i slobodan čovjek koji nije pristajao na kompromise sa silom i nepravdom, piše Koha.net.
“Nikada nisam bježao od svojih korijena, ali nikada nisam ni mislio da je to najvažnija stvar u mom životu“, rekao je Begoli u jednom od svojih intervjua. Dodao je i da prezire svaku moć i silu koja je pokušavala diktirati njegova uvjerenja, vrijednosti i ideale.
Begoli je tokom karijere odigrao više od 100 uloga, najčešće u filmovima sa tematikom Drugog svjetskog rata. Bio je “romantični junak, vješti partizan ili strastveni ljubavnik, koji negdje na kraju filma nepravedno pati“, podsjeća Koha.net. Popularan, mlad i zgodan, ubrzo je postao idol miliona ljudi širom Jugoslavije, naročito žena.
Pored filmske slave, dao je veliki doprinos kulturi Kosova – osnovao je Odsjek za glumu, bio profesor i direktor prištinskog pozorišta “Dodona“. Tokom 1990-ih, kada su mnoge kulturne institucije bile zatvorene, upravo je “Dodona“ bila glavni stub “duhovnog otpora“.
Begoli je odbio da napusti Prištinu čak i u najtežim ratnim godinama. “Jednog dana, dok se na televiziji prikazivao film Operacija Beograd u kojem glumim oslobodioca Beograda, srpski policajci su upali i izveli nas iz kuće“, ispričao je.
Nakon rata, odbio je da se vrati u Beograd. “Plašio sam se da ne pronađem drugačiji Beograd od onog koji nosim u uspomenama“, govorio je.
Živio je boemski život u Prištini, družeći se sa studentima i prijateljima u omiljenim kafićima. Vozio je stari “Jugo“ i pušio cigarete “Drina“ koje su mu stizale iz Srbije.
Glumio je rijetko, ali je nedugo prije smrti odigrao i jednu od najzahtjevnijih uloga – Kralja Leara.
Kako se približavao kraj života, mnoge kulturne institucije počele su mu izražavati zahvalnost. “Sada očekujem da mi Vodovod izrazi zahvalnost za redovno plaćanje vode“, rekao je Begoli ironično.
Sahranjen je na prištinskom groblju, uz prisustvo porodice i malog kruga prijatelja. Na ispraćaju nije bilo pompe, već čaša rakije kojom su ga dočekali njegovi najbliži.
“Begoli nije bio samo izvanredan umjetnik, već i izvanredan čovjek, potpuno oslobođen svakog osjećaja mržnje i nacionalnog tereta“, zaključuje Koha.net.