Kolumnista i pisac Teofil Pančić preminuo je sinoć u 60. godini nakon duge i teške bolesti.
Kolege iz redakcije Vremena, za koju je pisao, oprostile su se od njega, riječima “Teofilov odlazak prkosi paroli da nema nezamjenjivih”.
“Njegovom smrću Vreme ostaje bez jedinstvene pojave široke erudicije, unikatnog karaktera, nepogrešivog osjećaja za pravednost i bez autora neponovljivog stila. Iako je govorio da se, etnički, uvijek osjećao samo i jedino kao Vojvođanin, Teofil je ostavio trag na prostoru čitave Jugoslavije, zemlje koje tehnički više nema, ali, sigurni smo, cijela danas žali”, kazali su iz Vremena.
Teofil Pančić je rođen u Skoplju 1965. godine. Kao dijete vojnog lica, dio djetinjstva proveo je u Pirotu, a potom se seli u Zagreb, grad koji ga je formirao. Od ranih devedesetih živi na relaciji Beograd – Novi Sad. Zauvijek je ostao Vojvođanin, jer je za svoje beogradsko prebivalište odabrao Zemun.
Objavljivao je tekstove i kolumne u mnogobrojnim medijima, među kojima su: Slobodna Evropa, Jutarnji list, Naša Borba, Autonomija, Republika, Globus, Dani, Sarajevske sveske, Dnevnik, Nezavisni, Vojvodina, Pobjeda, Monitor itd.
Autor je više od 20 knjiga, mahom zbirki eseja, među kojima se izdvajaju: “Urbani bušmani”, “Čuvari bengalske vatre”, “Osobeni znaci” i kratki roman “39 dana juna”.
Dobitnik je brojnih domaćih i regionalnih nagrada, kao što su “Jug Grizelj”, “Vitez poziva”, “Srđan Aleksić”. Većina nagrada koje je Teofil Pančić dobio dodjeljuju se za hrabrost, novinarsku ili ljudsku.