Formalno gledano, sastanci novoizabrane rektorice Državnog univerziteta u Novom Pazaru Tanje Soldatović sa različitim društvenim i institucionalnim akterima nisu sporni. Nova uprava univerziteta, preuzeta u turbulentnom trenutku, nastoji uspostaviti komunikaciju sa ključnim političkim i društvenim centrima moći u regionu. To je razumljivo i očekivano.
Piše: Nedžad Smailagić
Međutim, problem nastaje u trenutku kada se ti susreti pretvaraju u komunikacijski okvir koji ima jasnu političku težinu i kada se kroz taj okvir počinje pisati nova verzija nedavne krize na Državnom univerzitetu u Novom Pazaru.
U proteklom periodu rektorica Soldatović sastala se sa predsjednikom Bošnjačkog nacionalnog vijeća, gradonačelnikom Novog Pazara Nihatom Biševcem, ministrom u Vladi Srbije Huseinom Memićem, predsjednikom Sandžačke demokratske partije Samirom Lekićem, predstavnicima Višeg suda, tužilaštva i policije u Novom Pazaru, te predsjednikom Mešihata Islamske zajednice u Srbiji Mevludom Dudićem. Kada se svi ti susreti posmatraju zajedno, dobija se jasna političko-institucionalna mapa: nova uprava univerziteta sistematski obilazi sve ključne centre moći u regionu.
Svaki od tih susreta javno se predstavlja kao “normalizacija stanja” i “obnova saradnje”. Univerzitet se opisuje kao institucija koja se “stabilizuje”, dok se prethodni period svodi na “štetu od blokade” koju treba sanirati. Time se, svjesno ili nesvjesno, uspostavlja interpretacijski okvir u kojem se određuje ko je bio problem, a ko rješenje, i to bez šire javne i akademske debate o samom karakteru krize.
Ključno pitanje niko ne želi jasno postaviti: šta se tačno “normalizuje” i ko definiše šta je bila “abnormalnost”?
Za jednu stranu, riječ je o studentskim protestima koji su tražili transparentnost, odgovornost i akademski integritet. Za drugu, to je bila “blokada” i “remetilački faktor” koji je narušavao rad institucije. U Novom Pazaru svaka riječ postaje politička linija razgraničenja i izbor terminologije nije neutralan čin.
U tom kontekstu posebno je znakovit sastanak s Mevludom Dudićem. Predsjednik Mešihata danas nastupa kao dio narativa o “normalizaciji stanja”, hvaleći novo rukovodstvo i izražavajući zadovoljstvo “koracima ka saniranju štete”. Sve bi to zvučalo institucionalno uredno da iza tog jezika ne stoji činjenica da Dudić uopšte nije bio suzdržan kada je kriza na DUNP-u počinjala. Njegova ranija ocjena da “studenti urliječu” nije bila lapsus, nego jasna pozicija u pokušaju delegitimisanja studentskog bunta.
Danas isti taj akter govori jezikom “stabilizacije” i “podrške”. Nema preuzimanja odgovornosti za ranije ocjene. Samo nova faza u kojoj se prošlost elegantno prešućuje jer smeta novoj političkoj arhitekturi univerziteta.
I tu je najopasniji dio cijele priče: šutnja o suštini konflikta postaje alat njegove reinterpretacije. Ono što se ne imenuje prestaje da postoji. A ono što prestaje da postoji ne može više ni postavljati pitanja.
U javnom prostoru Novog Pazara i Sandžaka, gdje su univerzitet, politika i društvene institucije duboko isprepleteni, svaka institucionalna fotografija i svaki protokolarni susret automatski postaju politička poruka. Zato DUNP danas nije samo univerzitet u “postkriznom periodu”. On je prostor u kojem se vodi borba za kontrolu nad narativom: ko je bio legitimni akter, ko je bio problem, a ko danas ima pravo da glumi arbitra “normalnosti”.
Otvoreno pitanje koje iz svega ovoga proizlazi nije administrativne prirode. Da li se DUNP zaista vraća u redovno akademsko funkcionisanje ili se istovremeno piše nova verzija njegove nedavne krize, u kojoj su uloge već unaprijed raspoređene?
A studenti ostaju u najnezgodnijoj ulozi, kao akteri čiji se glas retrospektivno tumači, umanjuje ili potpuno precrtava, zavisno od toga ko danas ima moć da piše fusnote historije.
Izvor: Sandzacke.rs