Iz pitomih, Sandžaku okrenutih očiju koje ovih dana dolaze u svoj rodni kraj, potekle su bezbrojne tople suze. Suze rastanaka s roditeljima, braćom i sestrama, kada su, trbuhom za kruhom, odlazili daleko od kuće. Umor “privremenog rada“ uvijek su tjerale iste misli – povratak u Sandžak, u svoju kuću, među svoju braću.
Autor: Edib Šaljić
Ne, nijesu oni “dijaspora“. Nijesu “stranci“, nijesu “gastarbajteri“, “bauštelci“ i slične etikete. To su naša braća. Braća na čiji se doprinos često zaboravlja, iako od njihovog hljeba žive naši trgovci, opstaju mnoge sandžačke porodice i dišu čitave mahale. To su ljudi koji su, na neki način, uvakufili sebe da bi pomogli onima koje su ostavili ovdje – roditelje, braću, sestre, rodbinu i komšije.
Ne treba da nam smetaju saobraćajne gužve u našim malim sandžačkim kasabama kada oni dođu. Nijesu oni krivi za manjak parkinga, a i oni parkinzi koji postoje pripadaju njima koliko i nama. Ne smijemo zaboraviti da bi Sandžak danas bio u daleko dubljoj ekonomskoj krizi da nije te naše braće koja žive s jednom željom – da se vrate, da makar penzionerske dane provedu ovdje i da se ukopaju u sandžačku zemlju.
Kada ih sretnemo, nasmijmo im se i zagrlimo ih, čak i ako ih lično ne poznajemo. Tamo gdje oni žive nema toplih sandžačkih zagrljaja. Tamo se ne govori očima i osmijehom, ne voli se dušom i ne grije se srcem. Oni od nas traže samo to. A mi od njih često dobijamo ono što njih tamo košta zdravlja – oni štede, odvajaju i odriču se, da bi nama donijeli i ostavili.
Braćo naša, hošgeldiniz u svoju kuću, u svoj Sandžak, kod svoje braće Bošnjaka.
Autor je publicista i društveni komentator iz Sandžaka, poznat po tekstovima u kojima se bavi identitetom, zajedništvom i društvenim pitanjima bošnjačke zajednice.