Adela Karaahetović Melajac, mlada hrabra žena koja je umjesto “Bože pravde” odlučila pustiti himnu “Ja sin sam tvoj” na prvom času nove školske godine. Bio je to čin dostojanstva i hrabrosti, iako je vrh države naložio da nova školska godina počne intoniranjem himne “Bože pravde”.
Ovim činom mlada učiteljica je pokazala nešto što nisu ni političke ni vjerske institucije sandžačkih Bošnjaka i njihovi čelnici, odnosno da iza riječi treba da dođe i djelo.
Nasuprot nje, BNV je izdalo saopćenje gdje su se protivili ovoj naredbi vrha države, a onda su funkcioneri tog istog BNV i poslanici SDA Sandžaka, zajedno s opštinskim rukovodstvom Novog Pazara, stajali mirno na “Bože pravde” prilikom otvaranja turskog konzulata. Eklatantan primjer riječi bez djela. Puno praznih riječi bez ikakvog djela.
Usput, valja napomenuti da je himna “Bože pravde” izglasana Ustavom iz 2006. godine, a da je Vojislav Koštunica tada preko Sulejmana Ugljanina falsifikovao izlaznost i u sandžačkim opštinama, pa je uz podršku Ugljanina i SDA, koja je tada bila na vlasti u lokalnim samoupravama u Sandžaku, uspio se donijeti Ustav, a samim tim i Bošnjacima nametnuti himna “Bože pravde” i zastava s kokardom.
Protivio se tome tada Muamer Zukorlić, onaj čiji današnji kadrovi, poput direktora u školi “Avdo Međedović”, tjeraju bošnjačku djecu da slušaju stihove o srpskom rodu i srpskim zemljama.
Zbog svega ovoga je učiteljica Adela veće muško od svih muškaraca u sandžačkoj politici. Ona je pokazala da ima minimum nacionalnog dostojanstva i hrabrosti. Da ima ono što bi “muškarčine” u sandžačkoj politici, BNV-u i islamskim zakednicama trebali imati.
A nemaju. Nemaju jer su nacionalni hadumi. Nemaju jer će šutjeti kada u danima ispred nas srpski tabloidi budu učiteljicu Adelu napadali i satanizirali, a srpski ministri tražili da ostane bez posla.
Izvor: Sandzacke.rs