Risto Đogo bio je jedan od najprepoznatljivijih novinara i medijskih promotora politike bosanskih Srba tokom rata u Bosni i Hercegovini. Njegovi televizijski dnevnici sa Pala ostali su upamćeni po ratnoj propagandi i otvorenom širenju mržnje prema građanima Sarajeva i drugim Bošnjacima.
Đogo je rođen 12. februara 1956. godine u Kalinoviku. Na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu, na Odsjeku za žurnalistiku, diplomirao je 1979. godine. Kao mlad novinar volontirao je u “Oslobođenju” i na Radio Sarajevu, gdje se nakon diplomiranja zaposlio.
Početkom rata priključio se formiranju medijskog sistema Republike Srpske. U aprilu 1992. godine, zajedno s Ilijom Guzinom, Draganom Alorićem i Draganom Božanićem, učestvovao je u osnivanju Srpske novinske agencije Srna, a potom i Srpskog radija i Srpske radio-televizije, poznate kao SRT i “Kanal S”.
U svojim emisijama i dnevnicima Đogo je često koristio propagandni jezik kojim je opravdavao granatiranje Sarajeva i nasilje nad civilima.
U jednom od Dnevnika “Kanala S” s Pala, emitiranom tokom zime 1992/93. godine, dok su se stanovnici Sarajeva suočavali s glađu, hladnoćom i svakodnevnim granatiranjem, Đogo je govorio o artiljerijskim napadima na grad.
“Dok svako igra loto i ništa ne dobija, svi oni imaju po sedam pogodaka, artiljerijskih, u njihove kuće”, govorio je Đogo, komentirajući granatiranje Sarajeva.
Godine 1994. vodio je emisiju “Moj gost, njegova istina”, u kojoj je ugostio Željka Ražnatovića Arkana. Arkan je u to vrijeme bio jedan od najpoznatijih komandanta srpskih paravojnih formacija, a Haški tribunal ga je kasnije optuživao za ratne zločine, iako nije dočekao suđenje.
Nekoliko mjeseci nakon tog intervjua, Risto Đogo je stradao u Zvorniku.
Prema zvaničnoj verziji događaja, 12. septembra 1994. godine pao je s terase hotela “Vidikovac” u Drinu. Njegovo tijelo iz rijeke su izvukli ronioci, a smrt je tada predstavljena kao nesretan slučaj.
Okolnosti njegove smrti godinama su ostale predmet različitih navoda i sumnji. Jedna od verzija tvrdila je da je Đogo ubijen, a kao mogući nalogodavac spominjan je upravo Arkan. Kao mogući motiv navođen je intervju koji je Đogo napravio s njim, odnosno navodni pokušaj novinara da neobjavljene dijelove razgovora proda Haškom tribunalu.
Za ove tvrdnje nikada nije ponuđena pravosnažna sudska potvrda.
Američki “New York Times” svojevremeno je objavio tekst o Đogovoj smrti, dovodeći u pitanje zvaničnu verziju događaja. U tekstu je njegova smrt predstavljena kao slučaj u kojem Đogo nije jednostavno pao s terase i utopio se, već kao ubistvo.
Bez obzira na različite verzije njegove smrti, Risto Đogo ostao je jedna od ključnih medijskih figura ratnog perioda u Republici Srpskoj. Njegovi televizijski dnevnici bili su dio propagandnog aparata koji je tokom rata oblikovao javnu sliku sukoba i opravdavao postupke srpskih snaga u Bosni i Hercegovini.