Podrška Sulejmana Ugljanina i SDA izboru nove rektorice Državnog univerziteta u Novom Pazaru još jednom je ogolila staru, dobro poznatu matricu sandžačke politike – javnu predstavu i zakulisni dogovor. Ono što se mjesecima u javnosti predstavljalo kao borba za “prinudnu upravu”, “razbijanje duboke države” i “oslobađanje Univerziteta”, danas se završilo otvorenom podrškom rješenju koje je, po ocjeni dijela stručne i akademske javnosti, upravo produžena ruka postojećeg sistema.
Piše: Teufik Tahirbegović
Ako je nova rektorica, kako tvrde analitičari i dio univerzitetske zajednice, samo maska kontinuiteta politike Zane Dolićanin i struktura koje su godinama upravljale DUNP-om, postavlja se logično pitanje: šta je onda SDA zapravo branila i protiv čega se borila?
Javna borba, privatni interes
Sulejman Ugljanin se godinama predstavlja kao najveći kritičar “državnog upliva” u DUNP, kao političar koji se navodno suprotstavlja Beogradu, dubokoj državi i političkom nasilju nad institucijama. Međutim, svaki ključni momenat pokazuje suprotno: kada treba zaista preseći, SDA se povlači i daje legitimitet upravo onim strukturama protiv kojih je navodno ustala.
Tvrdnje da je upravo Ugljanin imao ključnu ulogu u političkoj instalaciji Zane Dolićanin, a prije nje i njenog oca Ćemala, godinama kruže Novim Pazarom i nikada nisu ozbiljno demantovane činjenicama, već samo političkim frazama. Ako se tome doda višegodišnja priča o zapošljavanju Ugljaninove bliske rodbine i partijskih kadrova na Univerzitetu, onda postaje jasno da DUNP za SDA nije institucija znanja – već rezervoar uticaja i sinekura.
Ugljaninova politika već dugo funkcioniše po obrascu koji je u sandžačkoj javnosti sve prepoznatljiviji: u Beogradu dominiraju pregovori, tišina i dogovori, dok se u Novom Pazaru nastupa kroz galamu, mitinge i naglašenu patriotsku retoriku. Ta dvostruka igra je možda nekada donosila političke poene i održavala privid opozicionog djelovanja, ali danas sve više liči na praznu predstavu za javnost. Ne može se istovremeno tvrditi da je Univerzitet zarobljen i pod kontrolom “duboke države”, a potom bez zadrške podržati izbor koji upravo taj, navodno zarobljeni sistem proizvodi. To nije politička mudrost niti pragmatizam, već otvorena politička prevara birača.
Stvarna šteta ovakve politike ne pogađa nijednu stranku pojedinačno, već se preliva na one koji bi morali biti izvan političkih obračuna. Prije svega, to su studenti, koji su u cijelom procesu korišteni kao sredstvo pritiska i moneta za potkusurivanje. Zatim akademska zajednica, ostavljena bez jasnog plana, institucionalne zaštite i vizije budućnosti. Na kraju, tu je i javnost, kojoj se iznova prodaje priča o “borbi” i “otporu”, dok se u praksi održava isti poredak i isti odnosi moći.
SDA danas pokušava da sjedi na dvije stolice: da se javno predstavi kao protivnik sistema, a da pritom ne izgubi privilegije, uticaj i pozicije koje joj taj isti sistem omogućava. Takva politika može kratkoročno donositi medijsku pažnju, ali ima svoj rok trajanja. Građani Sandžaka sve jasnije razlikuju stvarni politički stav od političkog glumatanja i sve teže prihvataju retoriku koja nije praćena djelima.
Podrška SDA izboru rektorice zato nije znak odgovornosti, već priznanje političkog poraza vlastite retorike. Ako je ovo ono što se naziva “borbom za Univerzitet”, onda je riječ o borbi bez hrabrosti, bez dosljednosti i bez stvarne namjere da se suštinski bilo šta promijeni. Univerzitet koji ostaje talac političkih trgovina i dvostrukih igara ne gubi samo autonomiju – on gubi budućnost.
Izvor: Sandzacke.rs