Sjeničak dr. Almir Lotinac dao je “hirurški preciznu” dijagnozu mita o Ratku Mladiću kao navodnom “ratnom heroju” i “nepobjedivom srpskom vojskovođi”, kakvim ga godinama u javnosti nastoje predstaviti režimski mediji u Srbiji i Republici Srpskoj.
Prema Lotincu, Mladić u vojničkom smislu nije napravio ništa posebno: preuzeo je već zatečeno stanje, gotovu vojnu infrastrukturu, teritoriju i ogromnu nadmoć u ljudstvu i tehnici, a potom se jalovo vukao do kraja rata, dok su snage pod njegovom komandom u međuvremenu provodile zločine nad civilnim stanovništvom širom Bosne i Hercegovine.
Nakon povlačenja i transformacije struktura Jugoslovenske narodne armije u Bosni i Hercegovini, ljudstvo i tehnika stavljeni su na raspolaganje novoformiranoj Vojsci Republike Srpske. Mladić je u maju 1992. godine preuzeo dužnost komandanta Glavnog štaba VRS.
Na raspolaganju su mu bili praktično kompletna vojna infrastruktura, brojni korpusi, tenkovi, artiljerija, avijacija, velika skladišta municije i strateške pozicije koje su prethodno zauzele snage JNA.
U proljeće 1992. godine VRS je imala ogromnu prednost u teškom naoružanju u odnosu na snage koje su branile Bosnu i Hercegovinu. Lotinac smatra da je upravo zbog takve početne nadmoći posebno važno pitanje kako je ta vojna moć korištena.
Kao jedan od ključnih primjera jeste opsada Sarajeva, koja je trajala gotovo četiri godine. Uprkos velikom broju vojnika, artiljeriji i položajima oko grada, VRS nije uspjela zauzeti Sarajevo.
Umjesto odlučujućeg vojnog prodora, stanovništvo grada bilo je izloženo dugotrajnom granatiranju i snajperskoj vatri. Civilna naselja i objekti svakodnevno su bili izloženi napadima.
Lotinac zato odbacuje sliku Mladića kao velikog vojskovođe koji je ostvarivao spektakularne vojne pobjede. Njegovu ratnu ulogu prije vidi kroz prizmu ogromne vojne nadmoći koja je korištena za opsade, ubistva, progon i nasilje nad civilima u Bosni i Hercegovini.
Posebno ističe događaje iz jula 1995. godine, kada su snage VRS pod komandom Mladića zauzele Srebrenicu, tadašnju zaštićenu zonu Ujedinjenih nacija. Nakon pada demilitarizovanih zona Srebrenice i Žepe uslijedila su masovna ubistva preko osam hiljada nenaoružanih bošnjačkih civila, te prisilno premještanje bošnjačkog stanovništva.
Međunarodni krivični tribunal za bivšu Jugoslaviju i Međunarodni rezidualni mehanizam za krivične tribunale pravosnažno su utvrdili Mladićevu odgovornost za genocid u Srebrenici, zločine protiv čovječnosti i ratne zločine.
Zbog toga Lotinac smatra da je posebno problematično kada se Mladić i danas predstavlja kao “ratni heroj“.
„U Srbiji se ne slavi nikakav ratni heroj, protagonista bilo kakvog vojnog uspjeha, već se slavi zločin nad nenaoružanim civilima širom BiH“, poruka je njegove analize.
Za Lotinca je upravo raskorak između propagandne slike “nepobjedivog generala“ i sudski utvrđenih činjenica ključan za razumijevanje Mladićeve ratne uloge. Umjesto mita o vojnom geniju, ostaje slika komandanta čije su snage raspolagale ogromnim resursima, ali su svoju nadmoć koristile i za provođenje kampanja nasilja nad civilnim stanovništvom.
Izvor: Sandzacke.rs