Američka vojska je prošlog mjeseca predstavila svoju prvu novu ručnu bombu od Vijetnamskog rata. Njen plastični oklop ispunjen je eksplozivom, a neprijateljske vojnike neutrališe smrtonosnim udarnim talasom umjesto tradicionalnim gelerima, prenosi CNN.
Bomba pod oznakom M111 primarno je namijenjena za urbanu borbu i čišćenje unutrašnjih prostora u zgradama, uz znatno smanjen rizik od kolateralne štete.
Umjesto raspršivanja komadića metala, M111 neprijatelje ubija i onesposobljava koristeći udarne valove, odnosno eksplozivni nadpritisak (BOP – blast overpressure). Iz vojske ističu da neprijateljima više neće pomoći skrivanje iza unutrašnjih zidova, namještaja ili kućanskih aparata, koji su ih ranije uspijevali zaštititi od šrapnela.
Ova nova cilindrična municija, veličine dlana, razvijena je direktno na osnovu američkih vojnih iskustava iz ratova na Bliskom istoku.
“Jedna od ključnih lekcija iz borbi ‘od vrata do vrata’ u iračkim gradovima bila je da bomba M67 nije uvijek bila pravi alat za taj zadatak. Rizik od stradanja naših vojnika s druge strane zida bio je previsok”, rekao je pukovnik Vince Morris, menadžer projekta u bazi Picatinny Arsenal u New Jerseyju.
Morris je dodao da bomba na bazi BOP-a može izuzetno brzo “očistiti” sobu od neprijateljskih boraca, ne ostavljajući im prostor za skrivanje, dok istovremeno garantuje sigurnost savezničkih snaga u neposrednoj blizini.
Razarajući efekat na ljudsko tijelo
Vojska je objasnila i zastrašujući princip na kojem ovo oružje djeluje: “Kada val visokog pritiska udari u čovjeka, on naglo sabija i potom opušta ljudsko tkivo.”
Kod manjih eksplozija: Najviše su ugroženi i podložni pucanju bubnjići, pluća, oči i probavni trakt.
Kod snažnijih udarnih valova: Pritisak može dovesti do teških oštećenja mozga, pa čak i amputacije ekstremiteta.
Zanimljiv je podatak da je posljednja nova ručna bomba koju je uvela američka vojska bila MK3A2, predstavljena davne 1968. godine tokom rata u Vijetnamu. Međutim, ona je već u narednoj deceniji povučena iz upotrebe jer je sadržavala kancerogeni azbest, čija su sitna vlakna pri udisanju ozbiljno oštećivala pluća.
Američkim trupama je tako godinama na raspolaganju ostala samo fragmentacijska bomba M67. Njena glavna mana u urbanim sredinama je nekontrolisano raspršivanje gelera u svim pravcima, što može ubiti ili raniti prolaznike, ali i vojnike iz vlastite jedinice. Njeni prethodnici bili su M26, predstavljen početkom 1950-ih, te kultna bomba Mk2, u narodu poznata kao “ananas” zbog svog specifičnog rebrastog izgleda.