Negiranje identiteta i pokušaji asimilacije su jedan od glavnih razloga što se stanovništvo muslimanske vjeroispovjesti kontinuirano iseljavalo iz Crne Gore počev od Berlinskog kongresa pa sve do 1970. godine.
Posebno je interesantna činjenica da je najmasovnije iseljavanje muslimana iz Crne Gore u Tursku bilo sedamdesetih godina XX vijeka, kada su bili u relativno povoljnijem socioekonomskom i kulturnom položaju.
”Odlazili su Rožajci često u muhadžirluk,
ostavljajući ovdje toprak, avliju i vatan,
tek kada bi sa zavežljajima stigli u Tursku,
shvatili bi da im je ispod Hajle ostao džan.”
